زبان مادری قسمت دوم ...

یَکیه دی شآعریلَه چِع اَریه امیر دزیل و وت تو خووی خآصی تو نیرمآنی
امیر دزیل اَمِر کِرد لبآسیلِ دوَریِه دِرآرِن.

یکی از شاعرا رفت پیش امیر دزدا و گفت : تو خوبی ، تو نور مایی !

امیر دزدا فرمان داد لباس هاش رو از تنش در بیارن .

حرفای واران به دزدان:دی
کآفرتان بو !!

کافرتون بشه!

شاعر فَقیرر لُخت و پَتی وِل کِردِن دَ وَسَطِ سَرما و بورآن

شاعر فقیر برهنه وسط سرما رها کردند ...

گِیشتِه سَگِیلَه کَفتِنَ ه شُونِه شآعر، بی کس و فقیر ...

سگ ها افتادند به دنبال مرد شاعر ،بی کس و کار...

ناله های واران برای شاعر:دی
هی بی کس نوی د دنیا .... هی هی ...

هی بی کس و کار نشی تو این دنیا .... هی هی ...

پیآی شاعِریش دَخُوصَهَ فِره (پِرِ دَمِ بی خین ) دی نَزآنِس چَه بِکِه ؟!

مرد شاعر از غصه زیاد (حرص و جوش زیاد و خودخوری کردن) دیگه نمیدونست چکار بکنه!؟

یه کُچِعِ گِرتو و دُخُواست پِرتِه بیه اَرِهِ سَگیلَهَ تا وِیه نِزیکآو نَون.

یه سنگی گرفت و خواست بندازه سمت سگ ها تا بهش نزدیک نشن!

وچه بو زَمینَ هَ یخ بی ...و نَتَنِس .

چه فایده(چه سود ) زمین یخ زده بود و نمی تونست ..

وُت یَه ایوه دی کی ان ؟ چِ زُولِن (باور کنین من امشب این کلمه برای اولین بار شنیدم :دی) !!

گفت : شما دیگه کی هستین ؟ چه حرام زاده هایی هستید!!

سَگِیل تآن وآزو و کُچیلتآن بی خیر و بی ثَمَر ...

سگ ها رو باز گذاشتید و سنگ ها رو بستید...

امیر دزیِل دَ نآم اُتآخِه ، قِصِیلِه شاعر شِنَفت و دی!

امیر دزدها داخل اتاق ، حرف شاعر رو شنید و دید !

وَ کُل وَ ریش ایمَه و ایوَه خَنِس

و کلی به ریش من و شما خندید !

نُورِسَهَ شآعِرآو تِمَس وُت

نگاهی به شاعر کرد و بعد گفت

دَ مِ اَمیرِ دِزیل یِه چِشتِ بُخوآز

از منِ امیر دزدا یه چیزی بخواه !

حرفای واران به امیر دزدا :دی

(ارآ چمآنی پادشاه بی تو خُوت بُکُشی امیردزیلی ، نِقِت بُور ...)

(انگاری پادشاه بوده تو خودتو بکشی امیر دزدایی ، ساکت شو...)

شاعر بی دَم و زوآن وِت هآو لباسِیله مِنَه بآر هیچ دَدَت نَخوآزم اَر قراره وم کمک بِکی ...

شاعر بی سر و زبون گفت اون لباس های منو بیار هیچ ازت نمیخوام اگر قراره بهم کمک بکنی!

آیم فیشتر وَختِیل چَمِهِ (چشمش) هآ شُونِ چَمِهِ مَردِم ...

آدم بیشتر وقت ها به خیر دیگران امید می بنده ...

ولی وَچَه بُو مِ وَ خِیر تو هیچ اُمِیدهِ نِیرِم! گیآن خُوت وَ هَر کَه دری و نری

ولی چه فایده من بخیر تو هیچ امیدی ندارم! جان خودت و هر کی داری و نداری!

فَخَط اذیَتِم نَکَه هیچ دَت نَخوآزِم ...

فقط اذیتم نکن هیچ ازت نمیخوام ...

امیر دزیلَ ِوآخریلَهَ دِلِ سُوزیآ قِیرآن وِت :

امیر دزدا این آخرا دلش به رحم اومد و فریاد زد و گفت :

آوُه لباسیِله بآرن یه لِبآسِتِریش کِه دَ پوست بِزِن(بُز) بی...

اون لباس هاشو بیارین و یه لباسی که از پوست بُز بود ...

ورده یه کم پیل و طلا دآ شاعر !

به اضافه چند سکه زر نیز به مرد شاعر داد !

حرفای پایانی خودم به شاعر: دی

وِه وِت یَه بُو اریه خُوت هَه وِلِمآن بِکَه سَر گِیشتِمآن بِردی !

و بهش گفت اینو ببر هی ولمون بکن سر همه مون رو بردی !

ادامه مطلب