یک ضرب المثل عربی می گوید :
(( به ابله هزار نعمت بده ، اما باز هم فقط مال تو را می خواهد.))
شروع می کنیم به کاشتن باغ زندگی مان ، بعد به کنارمان نگاه می کنیم
و می بینیم همسایه مان آنجاست و ما را می پاید . از هر کاری ناتوان است ، اما دوست دارد ما را راهنمایی کند که چطور اعمال خود را درو کنیم ، افکارمان را بکاریم ، فتوحاتمان را آبیاری کنیم.
اگر به گفته های او توجه کنیم ، آخر کار می بینیم داریم برای او کار می کنیم و باغ زندگی ما می شود آنچه همسایه مان می خواهد .
سرانجام فراموش می کنیم زمینی را که با عرق جبین کاشته ایم و با برکات بسیار بارور کرده ایم .
از یاد می بریم که هر وجب زمین ، رازهای خود را دارد و فقط دست صبور باغبان می تواند آن را رازگشایی کند .
دیگر توجه نمی کنیم به آفتاب ، به باران و به فصل ها ...،
چرا که فقط حواسمان به چشم هایی است که در همان نزدیکی مراقب ماست .
ابلهی که عشقش فضولی در باغ ماست ، هرگز باغ خود را نمی کارد .
منبع :
چون رود جاری باش
نویسنده :
پائولو کوئلیو
برچسب:
نویسنده: نیما رجبی